2pm fiction love fantasy by admonGiiz

Title: love fantasy
Chapter: 2
Writer: admonGiiz
Paring: Nichkhun x Wooyoung / Taecyeon x Jaebeom
Rate: PG-13

 

“อ่ะ! นี่บ้านของฉัน” ทันทีที่คนตัวเล็กกว่าเปิดประตูเข้าไปในห้องแคบที่เจ้าตัวเรียกมันว่าบ้าน อ่า..นี่มันเล็กจริงๆนะ ผมว่านี่แค่เขาอยู่คนเดียวก็แคบพออยู่แล้ว แต่ตอนนี้ต้องเพิ่มสมาชิกขึ้นมาอีกหนึ่งซึ่งนั่นมันก็คือผมเอง

 

ผมกวาดตาดูรอบๆห้องสี่เหลี่ยมเล็กนี่ ภายในประกอบไปด้วยเตียงเดี่ยวที่สามารถบรรจุคนได้เพียงแค่หนึ่งคนเท่านั้น ตู้เสื้อผ้า และห้องครัว อ่ะ! ไม่สิ มันไม่ได้ใหญ่ถึงขนาดที่จะเรียกมันว่าห้องครัวได้มันก็แค่มุมๆนึง ที่ใช้สำหรับประกอบอาหาร ซึ่งมันก็คงทำได้แค่เพียงอาหารเล็กๆน้อยๆเท่านั้น

 

“จะไม่เข้ามาใช่ไหม ยืนนิ่งอยู่ได้” เขาพูดพร้อมกับถอดเสื้อสูทสีเทาเข้มออก ก่อนผมจะค่อยๆก้าวเข้ามา และหยุดยืนอยู่กลางห้อง คือมันไม่มีที่นั่งจริงๆน่ะครับ แต่จะพูดว่าไม่มีเลยจริงๆมันก็คงไม่ถูก ถ้าเขาทำความสะอาดอีกสะนิด เก็บกวาดอีกสักหน่อย ผมก็คงจะมีที่นั่งบ้าง นี่มันรกจริงๆนะให้ตายสิ

 

“ถ้านายอยากมีที่นอนคืนนี้ ก็ทำความสะอาดมันสะ” เหมือนกับว่าเขาอ่านใจผมออกอย่างนั้นล่ะครับ แต่.. เห๋ ?? ผมหันควับกลับไปมองใบหน้าเจ้าของคำสั่งนั่น นี่มันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ขืนผมทำความสะอาดห้องเขาที่มีสภาพรกไม่ต่างไปจากห้องเก็บของแบบนี้ มีหวังคืนนี้ทั้งคืนผมคงไม่ได้นอน

 

“หรือนายอยากจะออกไปนอนข้างนอกก็ได้นะ ฉันยังไงก็ได้” น้ำเสียงติดจะกวนประสาทเล็กน้อยพร้อมกับท่ายักไหล่อย่างไม่แคร์ นี่เขากำลังกวนผมอยู่ชัดๆ

 

ผมเริ่มมองไปรอบๆห้องอีกครั้งก่อนจะค่อยๆก้มลงนั่งยองๆ เริ่มเก็บของที่ละชิ้น เริ่มจากชิ้นเล็กๆก่อนละกัน อ่า.. นี่แม้แต่ถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่เขากินหมดแล้วก็ไม่คิดจะทิ้ง จะเก็บส่งไปชิงโชครึไงนะ

 

ดวงตาเรียวรีจับจ้องทุกการกระทำ ริมฝีปากบางแอบลอบยิ้มกับการกระทำของคนตรงหน้า ใบหน้าคมเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย จนทำให้เกือบจะหุบยิ้มลงแทบไม่ทัน

 

“มองอะไร ? ทำต่อไปสิ เด่วคืนนี้ก็ไม่ได้นอนหรอก” ว่าจบก็เดินดุ่มๆเข้าห้องน้ำไป

 

อ่า.. นี่ผมคิดถูกแล้วใช่ไหมครับ ที่ตามคนตัวเล็กนี่มาด้วย

 

.

.

.

 

หลังจากที่ได้อาบน้ำ ชำระล้างร่างกายเสร็จเรียบร้อย น้ำอุ่นๆจากฝักบัว ทำให้ร่างเล็กรู้สึกสดชื่นขึ้นมาบ้าง หลังจากที่ต้องพบเจอเหตุการณ์หน้าปวดหัวมาตลอดทั้งวัน

 

ดวงตารีเรียวจ้องมองผ่านบานกระจกเงา มองให้ลึกเข้าไป เผื่อจะได้คำตอบอะไรบ้างจากเงาสะท้อนของดวงตาของตัวเอง นี่เขาตัดสินใจดีแล้วสินะ ที่พาใครก็ไม่รู้เข้ามาอยู่ในบ้านของตน ถึงจะมอบสถานะให้เป็นเบ๊ก็ตาม ต่อจากนี้คงมีเรื่องราวเกิดขึ้นอีกมากมายแน่นอน..

 

.

.

.

 

“ย๊า.. อคแทคยอนนอนแล้วหรอ ?”

“...” ไร้เสียงตอบรับ จนทำให้คนเรียกรู้สึกไม่สบอารมณ์เล็กน้อย นี่มันเป็นคนชวนผมมานอนห้องเดียวกันแท้ๆ แล้วไหนว่าคืนนี้จะมานั่งคุยกันให้สมกับที่ไม่ได้เจอกันมาตั้งหลายปี แต่ไหงคนชวนอย่างเจ้าหมอนี่ถึงมาหลับแบบเอาเป็นเอาตายแบบนี้วะ ?

 

คิดได้ดังนั้นคิ้วโก่งก็ขมวดเข้าหากัน ปากเล็กเชิดรั้นขึ้นอย่างบอกให้รู้ว่าไม่พอใจ ก่อนจะลุกขึ้นมานั่งหยิบหมอนกอดไว้แนบกาย หึหึ อคแทคยอน คืนนี้มึงไม่รอดแน่ บังอาจมากนะ ให้กูมานอนเป็นเพื่อนแต่ก็กล้าหลับไปก่อน แถมยังให้กูนอนบนพื้นอีกงั้นหรอ ?? จะมากไปแล้ว

 

“อ๊า! อำอ้าอะไรเอี่ย!!??”

 

“ตายสะเถอะมึง ฮ่าฮ่า อยากนอนมากนักไง กูจะทำให้มึงหลับตลอดไปเลย ดีไหมห๊ะ ?” แกล้งเล่นนิดหน่อยก่อนนอนก็ดีเหมือนกันนะครับ ถ้าต่างคนต่างหลับไปเลย มันจะดูกร่อยๆแปลกๆน่ะ แต่ผมว่าเพื่อนผมเด่วนี้มันสำออยมากนะครับ แค่ผมเอาหมอนที่กอดไว้มาอุดหน้ามันแค่นี้เอง ทำเป็นร้องโอดโอย ชิส์..

 

ใครก็ได้มาดูสภาพมันตอนนี้ทีไอดอลคนดังที่กำลังเป็นที่นิยมในหมู่วัยรุ่นหญิงตอนนี้ ทำท่าสะยังกับว่าจะขาดอากาศหายใจสะยังงั้น ย๊า ! อคแทคยอน สำออยไปหน่อยรึป่าว ?

 

ยื้อยุดกันอยู่นาน จนผมเองก็ชักจะเริ่มเหนื่อย แต่อารมณ์อยากจะแกล้งมันยังไม่หมดไปนี่นะ

 

“ว่าไง.. ยอมแพ้กูรึยัง ? มึงนี่ร้ายกาจแอบหลับก่อนกูงั้นหรอ ??”

 

“...”

 

“โอ๋ๆๆ พูดมาสิว่า อคแทคยอนคนนี้ผิดไปแล้ว ท่านเจย์ยกโทษให้ผมด้วยเถอะครับ” ทำมาเป็นนิ่ง เด่วนี้มันใจตุ๊ดขนาดนี้เลยหรอครับ ? ตลอดเวลาที่ผมไม่อยู่เกาหลี มันเปลี่ยนไปมากนะครับเนี่ย แกล้งเล่นนิดหน่อยงอน..

 

“ย๊า ! ได้ยินกูรึป่าวเนี่ย ? งอนกูหรอ แค่แกล้งแค่นี้ ย๊า.. ลุกขึ้นมาเลยเจ้าบ้า ย๊า.. แทคยอน อคแทคยอน !! ย๊า !” อย่ามาตลกน่ะ แค่แกล้งเล่นแค่นิดหน่อย จะตายเลยหรอ ตายง่ายไปรึป่าว ไอบ้า กูมือสั่นแล้วนะเว่ย มันไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะ บ้าเอ้ยย

 

“มึงตายแล้วหรอ ไม่นะ.. กูแกล้งเล่นนิดเดียวเองนะ แทคยอน ตื่นขึ้นมาก่อน อ๊ากกก” ผมค่อยๆเอื้อมมือไปสัมผัสที่ปลายจมูกของมัน ตายแน่ๆจริงๆหรอวะ ผมเป็นฆาตกรฆ่าเพื่อนของตัวเองงั้นหรอ ไม่.. ไม่มีทางหรอก

 

ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะได้สัมผัสที่ปลายจมูกโด่งนั่น ข้อมือใหญ่ก็คว้าหมับก่อนจะพลิกร่างของอีกคนให้ล้มลงมานอนใต้ร่างของตน

 

“อ๊ากกกกกก !!!~~~”

 

“ฮ่ะๆๆ มึงแพ้..”

 

“เหี้ยยย !! กูตกใจแทบดิ้น มึงหลอกกูหรอ ? ได้..วันนี้มึงชนะ ฝากไว้ก่อนเถอะ ครั้งหน้ากูไม่พลาดแน่” มาหลอกกันได้ อารมณ์เสียครับ ผมพูดไปงั้นแหละครับว่าฝากไว้ก่อน เพราะตั้งแต่ที่เล่นกับมันมาตั้งแต่เด็ก ผมไม่เคยจะชนะมันได้เลยสักครั้ง หน้าเศร้าชะมัด แต่ให้ตายเถอะครับ ผมนึกว่ามันจะตายจริงๆสะแล้ว มันยังไม่ตายแบบนี้ ค่อยโล่งอกหน่อย

 

ว่าจบผมก็ล้มตัวลงนอน ขายหน้าชะมัดดันไปนึกว่ามันจะตายสะได้ นึกอยู่แล้วเชียว ตัวถึกๆควายๆแบบนี้ แกล้งเล่นนิดหน่อยทำไมถึงตายง่ายนักนะ ผมก้มลงหยิบหมอนที่ตกลงไปอยู่ใต้เตียงมาจัดไว้บนที่นอนของผมให้เรียบร้อย ก่อนจะนอนหันหลังให้มัน ไม่อยากมองหน้ามันครับ อารมณ์เสีย

 

“หึหึ ราตรีสวัสดิ์ อะไรที่ฝากไว้ก็อย่าลืมมาเอาคืนไวๆด้วยล่ะ ไม่อยากรับฝากนาน” หืยยย บ้าเอ้ย ! ชนะแล้วยังจะมาเยาะเย้ยอีกนะ ไม่ต้องให้เดาเลยล่ะครับว่าตอนนี้มันคงกำลังยิ้มสะหน้าแทบแตก ใครกันนะที่บอกว่า รอยยิ้มของมันทำให้สาวๆหลายคนต้องหัวใจละลาย ถุยย อยากจะอ้วกจริงๆ ถ้าจะบอกว่ารอยยิ้มของมันทำให้คนประสาทเสียน่ะ ผมจะไม่เถียงสักคำ คิดได้เพียงเท่านั้นเปลือกตาบางก็ปิดลง

 

คงจะเพลียสินะ เพราะหลังจากปาร์คแจบอมลงจากเครื่องมาก็ยังไม่ได้พัก ตรงดิ่งมาหาเพื่อนรักคนนี้ แทคยอนก้มลงมองให้แน่ใจว่าอีกคนหลับไปแล้วจริงๆก่อนมือใหญ่จะลูบเบาๆที่หน้าผากมน เอ่ยเสียงเบาราวกับว่ากระซิบ

 

“ฉันก็ไม่รู้หรอกนะ ว่าเหตุผลอะไรที่ทำให้นายกลับมาที่นี่ แต่ฉันก็อยากจะบอก ตราบใดที่นายยังอยู่ข้างๆฉัน ฉันจะไม่มีวันยอมให้ใครมาทำอะไรนายได้อีก” รอยยิ้มอบอุ่นถูกส่งผ่านให้อีกคนที่ไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลยสักนิด ใบหน้าคมที่เหนื่อยล้าเต็มที ค่อยๆปิดเปลือกตาลง ก่อนจะหลับไปพร้อมกับอีกคน พร้อมกับที่ปลายนิ้วยังสัมผัสที่พวงแก้มเนียนนิ่มนั้น

 

.

.

.

 

“ฉันให้นายได้แค่นี้ ถ้าเรื่องมากนักก็ออกไปนอนข้างนอก”

 

“อะไรกัน ที่แค่นี้ใครจะไปนอนได้กัน ?”

 

หน้าหงุดหงิดชะมัด ใครใช้ให้ผมเอามันมาวะครับ ? ฮืออ ผมเองสินะ จะไปโทษใคร ตอนนี้ผมกำลังเถียงกับไอหล่อนี่ เขาเรื่องมาก มากๆเลยล่ะครับ ผมว่าที่แค่นี้มันก็น่าจะพอแล้วนะสำหรับคนที่ไม่ได้รู้จักคุ้นเคยอะไรกันขนาดนั้น ที่แค่นี้ก็น่าจะพอแล้ว เขาต้องขอบคุณผมด้วยซ้ำ ไม่ควรจะมาต่อรองอะไรกันอีก

 

“แต่ที่แค่นี้ให้หนูท่อมาดิ้นยังลำบากเลยนะ” โห ดูมันเปรียบเทียบ จะเวอร์ไปหน่อยไหมครับ ผมเอื้อมมือไปดึงเทปกาวสีดำที่แปะไว้แบ่งอาณาเขตที่นอนของเขาในตอนแรก ก่อนจะขยับขยายอาณาเขตของเขาให้กว้างขึ้นมาอีกสักนิดหน่อย

 

“ฉันให้นายได้แค่นี้ ถ้ามากกว่านี้ก็ขึ้นไปนอนบนเตียงด้วยกันเลยดีกว่า” ผมประชจครับ แต่ผมว่ามันเอาจริง

 

“ก็ดีเหมือนกันนะ บนเตียงนายมันคงจะสบายกว่านี้แน่ๆ”

 

“หยุด ! ฉันประชจ ให้ได้แค่นี้ จะเอาหรือไม่เอา ?” ไม่รอฟังคำคัดค้าน ผมก็ลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินไปนั่งลงที่ปลายเตียง เตรียมจะปิดไฟที่ตั้งไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียง

 

“เด่วก่อน นายชื่ออะไร ? ตั้งแต่เราคุยกันมาเรายังไม่ได้รู้จักชื่อกันเลย”

 

“เรียกฉันว่า อูยอง จางอูยอง” พูดจบผมก็เอื้อมมือไปปิดไฟ ไม่รอให้เขาพูดจบ

 

“ฉันนิชคุณ.. ขอบคุณที่ให้ฉันมาอาศัยอยู่ด้วย” นิชคุณงั้นหรอ ? ชื่อแปลกชะมัด นายมาจากดาวดวงไหนกันนะ บางทีฉันก็แอบคิดว่านายมันแปลก แปลกมากๆ

 

.

.

.

 

ไร้เสียงการสนธนาใดๆ มีเพียงแค่เสียงลมหายใจดังสม่ำเสมอบ่งบอกให้รู้ว่าเจ้าของห้องที่ชายแปลกหน้าผู้นี้ได้ขอมาอาศัยเข้าสู่ห้วงนิทราไปเป็นที่เรียบร้อย

 

ชายหนุ่มค่อยๆก้าวเท้าอย่างระมัดระวัง พยายามไม่ส่งเสียงใดๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดบานหน้าต่างบานเดียวของห้องสีเหลี่ยมเล็กนี่ พร้อมทั้งก้าวเท้าขึ้นไปบนโต๊ะเขียนหนังสือ ปีนขึ้นไปนั่งที่ขอบหน้าต่าง สายลมเย็นพัดผ่านใบหน้าหล่อคม

 

ดวงตากลมใสปิดลงราวกับต้องการที่จะสัมผัสสายลมที่พัดมาแตะต้องใบหน้าของตนให้ชัดเจนยิ่งขึ้น ฝ่ามือใหญ่เลื่อนมาพอดีกับใบหน้าก่อนจะเอื้อมออกไปราวกับจะไขว่คว้าดวงจันทร์ที่ลอยคว้างอยู่กลางผืนฟ้ามืดมิด ไร้ดวงดาว

 

“เมื่อไหร่..จะได้กลับไปสักที ที่นี่ไม่มีคนที่ผมรัก ไม่มีใครที่รักผม อีกนานเท่าไหร่..?” เหมือนเสียงจะเลือนหายไปกับสายลม แผ่วเบาจนไม่อาจที่ใครจะได้ยิน นอกจากตัวเอง

edit @ 28 Oct 2011 23:13:22 by admongiiz

edit @ 28 Oct 2011 23:45:41 by admongiiz